علی انصاریان
"الهام از رفتار علی انصاریان"

این روز ها همه از در گذشت علی انصاریان می گویند  و ابراز احساس می کنند
اما تحلیل مدیریتی ما…

انصاریان هم رفت …

در گذشت انصاریان تقریبا داغ سختی برتمامی اهالی ورزش و هنر کشور بود

چه باید کرد تا بوده همین بوده

ولی ما چه درس والهام را می توانیم از زندگی و منش رفتاری و اخلاقی این مرد دوستداشتنی بیاموزیم؟

ما نیز بعنوان عضو کوچک جامعه ورزش کشور تحلیل کوتاهی را در این خصوص خدمتتان تقدیم می کنیم .

امیدواریم مورد پسند اهالی قلم و اندیشه قرار گیرد.

بازتاب و عکس العمل و اتفاقی تقریبا متفاوت!

که در جامعه ایران و ملت ایران که برای اولین بار در این خصوص رخ داد.

مردم ایران یک ورزشکار و هنرمند کشور را پس از مدتها، به گونه ای شایسته و ارزشمند تکریم نمودند،

علی رغم تمام خطرات و محدودیت های کرونایی!

این حمایت ها در کشور ما معمولا برای شخصیتهای سیاسی، مذهبی و نظامی معمول بوده.

بیاد آن جمله یک از فیلمهای قدیمی که :  “خان دایی مردم ما وقتی شخصی فوت می کند به غروب نکشیده همه چیز را فراموش می کنند.”

اما این بار شاهد این بودیم که:

شخصی که اهل هیچ گروه راستی و چپی نبود،

پس از دوران حرفه ای ورزش خود توانست ،جایگاه بسیار مناسبی را در عرصه هنر و بازیگری یا مجری گیری ایفا کند.

و نقش های شاد و خاطره انگیزی را بسیار خوب و جذاب اجرا کند.

و شاهدیم که چه میزان طرفدار و خواهان پیدا کند.

و باز یک نکته ظریف دیگر قابل توجه می باشد این است که:

برخلاف بسیاری از مسئولین ما که برای پیشبرد اهداف و ارتقای سازمانی خود، در تلاش برای نزدیک نمودن خود به یکی از مسئولین سیاسی یا نظامی اند،

علی انصاریان بدون تعلق به هیچ رنگی یا تعلق سیاسی توانست دلربائی کند.

این امر می تواند درسی برای تمام ورزشکاران رشته های مختلف از جمله ورزشهای رزمی ، کیک بوکس ، موی تای یا هر رشته دیگری نیز باشد،

که آزاد مردی و حرکت و تلاش در جهت شادی و خدمت به مردم را به هیچ عنوان با پست ها و مسئولیت هایی که می تواند آنها را به گمراهی کشاند عوض نکنند.

و بخاطر داشته باشند که اگر در توان خود دانش و علم تخصصی مسئولیتی را ندارند،

صرف علاقه به شهرت و رسانه ای شدن زیر بار پذیرفتن آن نروند.

چرا بسیاری از ورزشکاران امروزه دچار بیماری مسئولیت پذیری شده اند؟!!

واقعا صرف سبقه ورزشی 10-20 ساله برای کسب دانش فنی و مدیریت سازمانی کافیست؟

آنهم در سطح وزارت ورزش و جوانان یا فدراسیون های مربوطه و یا مسئولیت های ورزشهای رزمی کافیست؟!!

عزت و محبوبیت فاکتور اکتسابی نیست ، نظر خدا می خواهد و بس.

اشتراک گذاری این پست

اشتراک گذاری در print
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در email
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp

ثبت ديدگاه

4 + 5 =

عضویت در خبرنامه

با عضویت در خبرنامه از آخرین اخبار ما با خبر شوید.

مطالب مرتبط